Na chwałę Konnej Artylerii

Jakoś tak rok temu, po szczególnie emocjonujących konnych wojażach terenowych, narodziła się idea… Już po rozsiodłaniu, wyczyszczeniu i zaobrokowaniu, spotkaliśmy się na ławeczce przed stajnią i potoczyła się rozmowa o kawalerii w ogóle, wojskach wielkopolskich i poznańskim garnizonie. Sławetny 15 PU Poznańskich, bitny 7 PSK rozpalały naszą wyobraźnię. I nagle zorientowałem się, ze do kompletu brakuje nam jeszcze jednej jednostki. Jednostki specjalnej, organicznie związanej z wielkopolskimi pułkami kawalerii, jednostki, której w całej historii nie dane było wojować samej, zawsze występowała w roli wsparcia „barwnej” kawalerii. O jakiej jednostce mowa? O 7 Dywizjonie Artylerii Konnej Wielkopolskiej.

Obraz kawalerii byłby niepełny, bez artylerii konnej. Dumne czarno-szkarłatne barwy, fason, o którym mówiono, że przewyższał kawaleryjski, ale także, a może przede wszystkim wysokie morale, świadomość obowiązku i roli jaka przypadała dywizjonom sprawiała, ze Konna Artyleria stanowiła wojsko o bardzo wysokiej wartości bojowej. Do dak'ów dostawali się tylko najlepsi z najlepszych. Artylerzyści konni sami siebie nazywali "zakonem". "Nasz" 7 D.A.K. Wielkopolski niejednokrotnie wymieniany był jako elita wśród konnych artylerzystów. Nawet Żurawiejka, jakkolwiek zazwyczaj złośliwa, komplementowała poznańskich dak'owców :

"Zawsze dumny wielkopański

To jest siódmy DAK poznański"

Łukasz Kaczor 

Poznań, czerwiec 2008